Ograniczenie amplitudy przy nacinaniu dysku matki
Rozważmy co najmniej trzy ograniczenia amplitudy, którą trzeba naciąć.
Pierwsze ograniczenie — geometryczne. Wynika ono z tylnego kąta ostrza głowicy tnącej (45°) — prędkość radialna nigdy nie może przekroczyć prędkości stycznej. Nakłada to dodatkowo na sygnał wejściowy ograniczenie 6 dB/oktawę, począwszy od około 2 kHz (opisane szczegółowo poniżej).
Drugie ograniczenie — kinematyczne. Związane jest z promieniem styku (okręgiem oskulacyjnym) igły wkładki podczas odtwarzania tego rowka (więcej poniżej).
Trzecie ograniczenie — termiczne (nagrzewanie cewki). Sygnał wyjściowy zapisany z krzywą korekcji IRIAA (Inversion RIAA) jest w istocie sygnałem prędkości, który rośnie o 6 dB na oktawę powyżej 2 kHz. Ponieważ jednak prąd cewki wytwarza siłę, prąd potrzebny w cewce do utrzymania stałej prędkości musi również rosnąć wraz z częstotliwością o 6 dB/oktawę… W zakresie częstotliwości, w którym przegrzanie jest czynnikiem krytycznym, moc rośnie o 12 dB/oktawę, począwszy od 2122 Hz. Przy 20 kHz wzrasta o około 40 dB (10 000 razy!), aby zapewnić taki sam poziom sygnału jak przy 1 kHz.
Na szczęście inne ograniczenia powstrzymują nas przed tym. Mimo to moc szczytowa wzmocnienia 500 W nie była już czymś niesłychanym, a „wojna o głośność” doprowadziła w końcu do wzmacniaczy kilowatowych (i wielu spalonych cewek głowic tnących, nawet mimo chłodzenia helem).
Ograniczenia geometryczne

Istnieją teoretyczne ograniczenia przy nacinaniu dysków lakowych (lub metalowych dysków-matek), które pozornie limitują prędkość zapisu. Badania empiryczne pokazują jednak, że do tych teoretycznych obliczeń trzeba dodać dane rzeczywiste.

Teoretycznie obowiązuje bardzo prosta zasada: maksymalna (szczytowa) prędkość ruchu ostrza nie może przekroczyć liniowej prędkości stycznej rowka. Jeśli ostrze przemieszcza się zbyt szybko (pod kątem ponad 45°), faza na jego tylnej krawędzi zaczyna zahaczać o właśnie naciętą ścieżkę, odkształcając lub niszcząc jej ścianki.
Zasada ta komplikuje się nieco przez to, że prędkość styczna zmienia się na całej długości spirali. Mimo to jej granice można określić bardzo dokładnie. Na zewnętrznej krawędzi płyty prędkość liniowa wynosi 0,509 m/s, a najbliżej środka spada do 0,196 m/s. Zatem na płycie długogrającej (LP) o prędkości 33⅓ obr./min prędkość zapisu nigdy nie przekroczy 50 cm/s, a i tę wartość można osiągnąć tylko na pierwszym, skrajnym rowku.
Wniosek ten potwierdzają liczne pomiary, w tym kompleksowe badanie firmy Shure Brothers Inc. Dowodzą one, że żadna użyteczna modulacja nigdy nie wykracza poza 50 cm/s. Sygnały wyższego poziomu mogą powstawać wyłącznie wskutek mechanicznego uszkodzenia rowków, co jest anomalią.
Ta sama zasada obowiązuje dla innych typów płyt. Na przykład maksymalna prędkość zapisu dla 12-calowego singla przy 45 obr./min wynosi 68 cm/s. Jednocześnie maksymalna prędkość zapisu na zewnętrznej ścieżce 12-calowej płyty przy 78 obr./min sięga 118 cm/s, co jest o 7,5 dB wyższe niż w standardowym longplayu (LP).
Ograniczenia kinematyczne (ograniczenia przy odtwarzaniu).

Przy odtwarzaniu płyty gramofonowej sytuacja znacznie się komplikuje w porównaniu z powyższymi rozważaniami. Pojawia się dodatkowe ograniczenie prędkości odtwarzania: powstaje ono, gdy promień igły (stylusa) przekracza promień zapisanej krzywej rowka.
Oczywiście osiągnięcie maksymalnej prędkości jest niemożliwe, jeśli efektywny promień igły jest większy niż promień okręgu stycznego w dowolnym punkcie zakrzywionej trajektorii. Mówiąc prościej: igła fizycznie nie jest w stanie „wpisać się” w ostre zakręty rowka.
Wyznaczenie minimalnego promienia dowolnego odcinka gładkiej krzywej w punkcie (P) należy do geometrii różniczkowej. Matematycznym rozwiązaniem tego zadania jest okrąg oskulacyjny (lub „okrąg styczności”), który najlepiej aproksymuje krzywiznę (C) w punkcie (P).

Nazywa się to również stratą długości fali: im większa różnica między geometrią ostrza głowicy tnącej a diamentowym stylusem (igłą) wkładki, tym większa ta strata.
Zjawisko to można również uznać za granicę przyspieszenia. To znaczy podczas zapisu (nacinania) obowiązują ograniczenia prędkości, a podczas odtwarzania — ograniczenia przyspieszenia. Całkiem naturalnie szczyty największego przyspieszenia przypadają na punkty maksymalnego wygięcia rowka. W rzeczywistości jest to pewne uproszczenie, ponieważ przyspieszenie bywa sztucznie ograniczane już na etapie zapisu.
