Zniekształcenia śledzenia (tracing distortion) — efekt pinch, zniekształcenie linii pionowej i utrata długości fali.
Jeśli pominąć nieliniowość przetworników elektromechanicznych (głowicy tnącej podczas nagrywania i wkładki podczas odtwarzania), większość zniekształceń powstających podczas skanowania rowka wynika z różnicy geometrii narzędzi nagrywających i odtwarzających.


Podczas nagrywania na lakierze płaskie dłuto napędzane mechanizmem z ruchomą cewką jest prowadzone wzdłuż linii promieniowej przez miękki dysk acetatowy. Podczas odtwarzania stożkowa (lub eliptyczna) igła podtrzymywana przez wspornik porusza się po łuku przez plastikowy dysk na końcu długiego ramienia. Prowadzi to do mechanizmów zniekształceń opisanych poniżej.
Zniekształcenia śledzenia (Tracing distortion)
Zniekształcenia śledzenia (Tracing distortion) różnią się od zniekształceń śledzenia toru (Tracking distortion), które zostaną szczegółowo opisane w punkcie „Zniekształcenia śledzenia toru (Tracking distortion, lateral). Problem z użyciem radialnego ramienia prowadzący do różnicy czasowej między sygnałami lewego i prawego kanału”. Pochodzenie wszystkich zniekształceń śledzenia polega na tym, że rowek wycięty dłutem o płaskiej powierzchni jest odczytywany zaokrągloną (stożkową lub eliptyczną) igłą. Zniekształcenia śledzenia odpowiadają za większość zniekształceń (a nie tylko harmonicznych) podczas odtwarzania płyt gramofonowych. Istnieją trzy mechanizmy zniekształceń śledzenia: efekt szczypania, zniekształcenie linii pionowej i utrata długości fali.
Efekt szczypania (Pinch effect)


Biorąc pod uwagę, że tnące dłuto, zmuszone podążać trajektorią wzdłuż promienia dysku, wycina rowek, którego szerokość równa jest szerokości noża TYLKO na szczytach fali, a która zmniejsza się do minimum, gdy fala przechodzi przez pozycję zerową. Tworzy to efekt ściskania igły w górę i w dół w rowku, nawet jeśli modulacja jest całkowicie boczna. Zjawisko to powszechnie nazywa się efektem szczypania.
Ten efekt szczypania (ściskania) igły w zwężającym się rowku może być obserwowany na częstotliwości dwukrotnie wyższej niż częstotliwość modulacji bocznej; ponieważ igła podnosi się i opada dwa razy w jednym cyklu fali modulacji (zob. ilustrację).
Efekt szczypania igły staje się silniejszy wraz ze zmniejszaniem długości fali modulacji. Oprócz tego, że długość fali zależy od częstotliwości, jest ona również funkcją prędkości kątowej tnącego dłuta w rowku. Na zwykłej płycie prędkość ta spada, gdy nóż (lub igła) zbliża się do środka płyty, ponieważ płyta obraca się ze stałą liczbą obrotów na minutę, ale promień rowka maleje podczas odtwarzania jednej strony płyty.

Ponadto stopień efektu szczypania zależy od promienia igły w kierunku ruchu rowka. Aby go zmniejszyć, opracowano eliptyczny kształt igły: większa oś elipsy ma rozmiar stożkowej igły i jest zorientowana prostopadle do rowka. Dzięki temu igła styka się ze ściankami na tej samej wysokości co stożkowa i nie „zapada się” w dno rowka, gdzie nie ma informacji. Mniejsza oś elipsy jest znacznie mniejsza i zorientowana równolegle do rowka, dlatego igła jest mniej ściskana przy zwężaniu rowka w kierunku jej ruchu.
Zniekształcenie linii pionowej.

Na rysunku przedstawiono przekrój poprzeczny pionowo modulowanego rowka. Nagrywanie odbywa się ostrym nożem, natomiast odtwarzanie – sferycznie zaokrąglonym stożkiem igły. Z rysunku widać, że ruch odtwarzającej igły nie powtarza kształtu rowka. Przyczyną jest to, że punkt styku między sferyczną igłą a ścianką rowka przesuwa się podczas śledzenia, zmuszając igłę do poruszania się po trajektorii zaznaczonej linią przerywaną.


Utrata długości fali (Wavelength-loss).
Utrata długości fali (czasami nazywana utratą śledzenia) jest kolejnym zniekształceniem wynikającym z tego, że podczas nagrywania używa się ostrego noża, a podczas odtwarzania – zaokrąglonej igły. Ostry nóż jest w stanie uformować „ostrzejsze rogi” i krótsze długości fal, niż może śledzić igła, co prowadzi do utraty wysokich częstotliwości. Dodatkowo wpływa na to odkształcenie miękkiego winylu pod naciskiem twardej diamentowej igły. Krótsze długości fal i silniejsze odkształcenie winylu stają się szczególnie zauważalne bliżej środka płyty. Większość wkładek, nawet z eliptycznym szlifem, wykazuje spadek charakterystyki częstotliwościowej w miarę zbliżania się rowka do środka.

Utrata skanowania (Scanning-loss)

Utrata długości fali jest kombinacją dwóch efektów. Pierwszy z nich to utrata skanowania, wynikająca z tego, że podczas nagrywania używa się ostrego noża, a podczas odtwarzania – zaokrąglonej igły. Ostry nóż jest w stanie uformować „ostrzejsze rogi” i krótsze długości fal, niż może śledzić igła. Gdy nagrane długości fal zbliżają się do rozmiaru igły, następuje utrata wysokich częstotliwości. W tym przypadku igła działa jak fizyczny filtr górnoprzepustowy.
Ponieważ długość fali na płycie zależy zarówno od nagranej częstotliwości, jak i od promienia rowka, utrata skanowania staje się szczególnie zauważalna bliżej środka LP.
Utrata translacji (Translation loss)
Drugi efekt czasami nazywany jest utratą translacji i wynika z płynności stosunkowo miękkiego plastikowego materiału płyty, gdy przechodzi po nim twarda diamentowa igła. Jest to również wrażliwe na długość fali, dlatego w połączeniu z utratą skanowania tworzy większy problem dla wewnętrznych rowków płyty.